حرف هایی هست برای گفتن که اگر گوشی نبود نمیگوییم.
و حرف هایی هست برای نگفتن.حرف هایی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمی اورند.
حرف های شگفت،زیبا و اهورایی همین هایند.
و سرمایه ی ماورایی هر کس به قدر حرف هایی است که برای نگفتن دارد.
حرف هایی بی تاب و طاقت فرسا که همچون زبانه های بی قرار اتشند و کلماتش هریک انفجاری را به بند کشیده اند.کلماتی که پاره های بودن ادمیند.
اینان هماره در جستجوی مخاطب خویشند،اگر یافتند،یافته میشوند و در صمیم وجدان او ارام میگیرند.
و اگر مخاطب خویش را نیافتند،نیستند.
و اگر او را گم کردند،روح را از درون به آتش میکشند و دمادم حریق های عذاب می افروزند.