باکرگی شعر من در دستان هوس انگیز تو از بین می رود!

 

گاهی دلم می خواست....

                           فلسفه می خواندم.

....که رقص سایه ی تو را

                             در نهیب آتش

                هزااااااااار دلیل  می کردم

                                         برای

                                         اثباتِ علیتِ نگاهت.

گاهی دلم

            نم نمِ باران می خواهد و یک جام فلسفه...

تا بر سرِ  حکمتِ فاصله ی لب تا نگاه

                                           مشاء را حکمیت بگیریم.

من فلسفه نخواندم اما....

فیلسوف چشمانت شدم.

از میان آن همه لبخند...

       من..

          به رسم دستان تو رسیدم.

اما...

فرصت نشد لختی به لمسشان برسم...

حالا گمان میکنم فلسفه شفای من میشد...

.

.

دست کم به استناد سایه وار مُثُل....

همه ی دست های آشنا گرم است.

 

/ 0 نظر / 27 بازدید