ای دریغ از من

...........

 

فکرش را که می کنم...

 

می دانی ...

 

در نگاهت می سوزم به لحظه ای

و همه ی آن لحظه تنها تو هستی

تو که یک لحظه،

                     فقط یک لحظه تماشایت آرزوی من است

آرزوی من ...

                 آری...

آرزویم این است که یک بار

                                      و تنها یک بار

                                                          خیره در نگاهت

خودم باشم

خودم باشم و فریاد زنم که

                                 دوستت دارم.

فریاد زنم که از اولین لحظه ی تلاقی نگاهمان

                                                         رخ داد

                                                                     همان حادثه ای که همیشه در هراس از آن بودم.

لعنت به این دقایق

لعنت به من

 

آرزوی من........

آرزوی من این است که لحظه ای من باشم

به سان پری

به سان پری          سا هایی که بی فاصله باشد تکه هایش

که تو باشی میان تمام فاصله ها

                                              و

                                                     من آن قدر این فاصله را کم کنم

 

که میان سا و پری

                       تو باشی و تو

 که آن وقت دگر من نیستم

همه تویی

همه ی پ ر ی س ا فقط تویی

 

 

 

آرزوی من این است

که نخواهی فریاد دوست داشتن را برای درکش

که نخواهی رقص کلمات را میان تک لحظه های ما بودن

 

 

دریغ از تو.....

 

دریغ از تو که

                 ندیدی

                         نفهمیدی

 که تمام دقایقم پر است از عطر تو

و من ناتوانم از نواختن کلمه

و من بس ناتوانم در برابر کلمات

 

 

دریغ از تو

 

که ندیدی نگاهم تمام بودنت را فریاد میزند

 

 

دریغ از تو که .........

 

دریغ از من که

                  در لحظه های بودنت

 تظاهر به نبودنت می کنم و

زمانی که نیستی

بودنت را طلب

 

 

 

نگاه کن مرا

نه نگاهی از سر نگریستن

من از تو نگاهی می خواهم

به اندازه ی دیدن.

 

ای کاش

            هرم هر نفس

           برق هر نگاه

           لرزش لمس رویا در دستانم را

                                        می فهمیدی

 

و آن وقت

برایت می خواندم

همه ی ترانه هایم را

 

 

و آن وقت

برایت می گفتم

از همه ی دقایقی

که بی تو گذشت

 

 

و آن وقت...

 

.......

.......

نه .......

و آن وقت

هیچ نمی گفتم

تنها می نشستم به تماشایت

در ازای همه ی روزهایی

که هراس مانع از آن شد

که خود را غرق کنم در نگاهت.

 

 

و آن وقت

تماما گوش می شدم

که محو شوم در ترانه ی صدایت

به تلافی تمامی لحظه هایی

که هراس مانع از آن شد

که با لالایی صدایت

خواب آشفته ام را درمان کنم.

 

 

 

دریغ از تو که هرگز درک نخواهی کرد

طغیان آنچه را که از آن لبریزم

 

 

 

دریغ از من که زبانم لال می شود از هراس لولوی پنهان شده در زیر تخت

 

 

دریغ از تو.........

دریغ از من........

لعنت به این دقایق.

 

 

/ 0 نظر / 4 بازدید