بمان که بی تو مرا تاب زنده ماندن نیست!

 

این روزها همه چیز برایم کوتاه می نماید...شب ها...خندیدن ها....شاد شدن ها....گریستن ها...

ناخن هایم را از ته کوتاه کرده ام....شلوارهای جین را کوتاه بریده ام...حتی هوس کرده ام به دوباره کوتاه کردن موها...

دلم نمی خواهد به روزی برسم که آدم ها را کوتاه ببینم...رابطه ها را هم.

تو بلند باش...لبخندت....مهربانیت...اندیشه ات...بودنت...بودنت...بودنت...

بگذار لحظه های بودنت بلند باشد،باور کن نیاز به معجزه نیست...تو که باشی و باور دستانت که باشد....تمام بودنم تااااا ابد اسیر چشمانت خواهد بود.

و من شاعر ناتمام عاشق شدن ها.

تا هر چه بلندای قاف...

                       تا

                        قافِ

                            بلندِ

                                عشق.

تا انتهای ساکتِ حنجره ی باد.

                                      تا تو...

                                           خودِ تو...

آغوش وا کن ای همیشه شاعر لبخندهای بی بدیل...

بیا آغاز کنیم باورِ بلندِ بودن را...

بیا کاشف شویم به بکارت ثانیه ها...

بیا ذوب شویم در هرم اشتیاق...

بیا ذوب شویم...

.

.

.

منم که از شکاف هوس انگیز لب های تو می چکم.

من به کشفِ بودنت رسیده ام.

بلند باش و همیشه...

باش...

فقط باش.

 

/ 0 نظر / 12 بازدید