می ترسم این بار ورد زبانم،رفتن نباشد:((

تنها که شدی..
      چهار خانه های پیرهنت را
جابه جا کن روی صندلی
                              بایست روبه روی آینه
ببین...
...که دیوار تنت
                 غرق هزار بوسه ی یواشکیست...
بی صدا آمدم
که هوای بودنم
             به سرت نزند
                             در
                               هیاهوی عاشقانه ام...
هیییس....صدایم نکن...
این مردمان
            نامحرمند
                    به راز گرمی دستانمان...
نام ما رازیست
               که  تنها
                       به گوش های شب آشناست عزیزکم...

/ 0 نظر / 27 بازدید