اشغ

شاید اگر کمی زاویه ی لب هایت به سمت چپ انحنا داشت،عاشقت می شدم.

 

همین!

 

آخه این چه عشقیه؟؟؟ آخه آآآآآآآآآآدم.تو می فهمی عشق چیه؟ دوس داشتن چیه؟

عشق یعنی تو کسی رو با تمام اونچه که هست بپذیری.اینه که تو روح کسی رو دوست بداری.اندیشه ی کسی رو عاشق باشی.انسانیتش رو شیفته شی.

آخه مگه ظاهر آدم چقدر میتونه باعث خوشبختی باشه؟؟؟؟

نه.اسم خودتو میزاری آدم؟؟؟

به قول شازده کوچولو:ارزش گل تو به قدر عمریه که پاش صرف کردی.

وقتی تو همش داری با نگات طرف رو می خوری.وقتی فقط ظاهرش برات مهمه،ارزشش برا تو میشه اندازه همون زاویه ی لب و انحنای کمر و فرم سینه و خرامش قدم ها.

بدبخت اونی که تو بگی عاشقشی.

دلم می خواد عشق رو اشغ بنویسم.اینجوری از همه ی قانونای ظاهربین تو راحت میشم.

بدبخت اونی که از زن بودن فقط یاد گرفته معشوقه باشه.فقط عشوه و لوندی یاد گرفته و واسه عروسک خیمه شب بازیه تو بودن بزرگ شده.

پ.ن:هیچ وقت نفهمیدم حکمت آفرینش مردا چی بوده؟

 

 

/ 0 نظر / 6 بازدید